The Indian Queen, gebaseerd op een toneelstuk van John Dryden en Robert Howard, is een van de meest intrigerende semi-opera’s van Henry Purcell. Voor het eerst opgevoerd als gesproken drama in 1664 - meer dan drie decennia voordat Purcell zijn muziek componeerde - is het werk ons in gefragmenteerde vorm overgeleverd.
Zwevend tussen theater en opera, spraak en zang, blijft de structuur van het werk open en nodigt het elke generatie uit om die ruimte op eigen wijze in te vullen. Het oorspronkelijke plot verhaalt van een onmogelijk treffen tussen de Inca’s van Peru en de Azteken van Mexico. Deze beschavingen konden alleen samenkomen in de zeventiende-eeuwse Europese verbeelding.
De beide Amerika’s zijn daarin een verre, vreemde wereld, een scherm waarop de schrijvers van het verhaal hun koloniale fantasieën en exotisme projecteerden. In de loop van de tijd hebben regisseurs geworsteld met de vraag hoe dit werk op het toneel te brengen. Kunstenaars zoals Guy Cassiers en Peter Sellars hebben gezocht naar manieren om dit werk in dialoog te brengen met het heden, waarbij zij het spanningsveld tussen barokke schoonheid en de verbeelding van koloniale fantasieën blootlegden.
