Moeder aarde, Gaia, nodigt de Griekse goden uit voor een uitgebreid diner. Ze heeft de laatste tijd voortdurend opvliegers en stemmingswisselingen. Dan wordt ze druipend van het zweet wakker, dan heeft ze het ijskoud, om vervolgens oncontroleerbaar te huilen of stroomt de woede vanuit haar tenen door haar lijf. Goden zijn toch onsterfelijk? Is haar tijd dan toch gekomen? Het is crisis, een klimaatcrisis. De tafel is gedekt voor goden en titanen. Ze komen samen om uit te vinden wie ze hiervoor verantwoordelijk kunnen houden.
“Mijn moeder is al heet genoeg”. Een bord van jonge activisten, ergens in een klimaatdemonstratie. Deze zin bleef bij makers Victorine Plante (regie) en Erik Snel (tekst) nazinderen, omdat hij gaat over onze moeder Aarde die steeds warmer wordt en over een generatie die voelt dat het anders moet. Vanuit die ene zin groeide het idee voor een goddelijke komedie over goden en mensen, hun goede bedoelingen en hun spectaculaire vermogen om er een puinhoop van te maken.
Aluin staat inmiddels al 35 jaar voor oersterke verhalen, met als absolute specialiteit de Griekse mythologische verhalen in een actuele context.
