Garcin, Inès en Estelle, drie overleden mensen, bevinden zich in de hel. Deze hel is echter anders dan verwacht: het is een ingerichte kamer. De drie kennen elkaar niet, komen uit erg verschillende milieus en hebben elk hun eigen opvattingen en voorkeuren. Ze treden voortdurend met elkaar in discussie in een poging om aan hun situatie te ontsnappen, maar ze zijn eeuwig tot elkaar veroordeeld in deze hel. Toch: “De hel, dat zijn de anderen", vinden ze zelf. Het zijn ‘de anderen’ die ons bewust maken van onszelf en van de triestheid van het bestaan. Het leven wordt gevoeld en beschouwd door middel van de anderen en we hebben die anderen nodig om zelf te bestaan.
Jean-Paul Sartre typeert met deze komisch bedoelde eenakter het existentialisme, een literair-filosofische beweging die ontstond in het begin van de 20e eeuw, waarin de mens gedefinieerd wordt door zijn eigen doen en laten. Ieder persoon is een uniek wezen, verantwoordelijk voor zijn eigen lot. De uitdaging van ieder individueel mens is om binnen zijn bestaan zijn vrijheid te gebruiken om een eigen zin aan het leven te geven, aldus Sartre.
